Gij zijt duur gekocht;

Wordt geen dienstknechten

Der mensen

KORINTHIËRS 7 : 23

De mens vreest de stilte. Het moderne individu vlucht het lawaai in. Hij huivert voor de stilte van de oneindige en lege ruimte. Het lawaai dat de hedendaagse mens maakt is een teken van doodsangst, afschuw en onmacht. In de stilte keert elke mens zich naar binnen en moet dan zelf de grenzen zoeken en bepalen. De grote geluiden doen deze grenzen vervagen en hiermee daalt het bewustzijnspeil. Mensen die veel praten, vrezen die stilte het meest.

Innerlijk kan worden gezwegen, terwijl men spreekt. Dit innerlijke zwijgen is niet rationeel van aard. Het moet worden onderscheiden van het innerlijke spreken. Het innerlijke zwijgen is emotioneel van aard. Alle deuren sluiten zich en niets of niemand spreekt tot ons. De wereld heeft geen kleur meer, er is niets en dat zwijgt in ons.

Dan pas hoor je een zachte stem. We horen haar haast nooit, maar ze is er en wordt meestal door onszelf en de anderen overstemd. Bij Socrates was ze kritisch, bij Plato aansporend. Deze innerlijke stem is soms droevig, vurig, grillig of discreet. Ze weeft en fluistert in ons en soms op een onbewaakt moment spreekt ze luidop.

Het ergste zwijgen is het ophouden van deze stem, aldus Dethier. De leegte wordt dan gevuld met allerlei kunstmatige behoeften en driften. Deze pseudo-gevoelens en pseudo-gedachten, die schreeuwerig in de wereld worden uitgebazuind, getuigen van de verveling die het moderne wezen zelf is geworden. Zij of hij wordt dan keuzeloos en contingent. Wanneer deze innerlijke stem zwijgt, wordt de mens droef. De mond zegt niet meer wat het meest stille in ons zou wensen te zeggen. Het is moeilijk deze stem te benoemen. Sommigen zeggen Rede, anderen God of Vertrouwen.  Zen-Boeddhisten spreken van de Stilte of Leegte. De werkelijkheid van een vertrek ligt niet in haar muren, maar in haar ruimte. Een echte mens heeft een ledige ruimte in zich, waarin anderen kunnen gaan en komen.